Ik ben zelf geen campereigenaar. Ik heb ook geen bijzonder groot huis of een idyllisch stuk natuur. Maar ik heb een brede oprit, een tuinslang en een stopcontact — en blijkbaar is dat genoeg voor WOMO.
Waarom ben je host geworden?
Ik las een artikel over eenzaamheid in de stad. Dat raakte me. En tegelijkertijd dacht ik: ik heb ruimte. Misschien kan ik iets doen met die ruimte. WOMO gaf me die mogelijkheid.
Sindsdien heb ik mensen uit Duitsland, Frankrijk, Engeland en zelfs Nieuw-Zeeland in mijn tuin gehad. Elk verhaal is anders. De ingenieur die zijn baan opzegde om de wereld rond te rijden. De twee zussen die na het overlijden van hun moeder samen op pad gingen. De man die al zijn bezittingen in zijn camper had en nergens meer een thuis had.
Welke ontmoeting staat je het meest bij?
Een Belgisch koppel, midden zeventig. Ze reden al veertig jaar samen op pad. De man had Parkinson, maar zat vrolijk achter het stuur. Ze bleven twee nachten — één langer dan gepland. We hebben kaartgespeeld tot middernacht.
Sandra Pieters